De dokter.
Ik hou dus niet van dokters. Ik vind ze altijd zo stug en ongezellig. En ik voel me altijd een klein meisje als ik bij de dokter ben, dat ze me niet serieus nemen ofzo. Maar dat hoort waarschijnlijk bij hun beroep, een beetje ernstig streng zitten doen. Het maakt dat ik eigenlijk nooit naar de dokter ga, tot ongenoegen van Emiel, want ik loop al een paar maanden met een blauwe pijnlijke knokkel rond en bij het kleinste stootje krimp ik in elkaar van de pijn, maar boeiend, daarvoor ging ik nu niet.
Ik wil mijn medicatie afbouwen. Dit roep ik al een lange tijd.
Ik slik al sinds Oktober 2008 anti-depresiva. En ze werkten erg goed voor me.
Maar, het zijn dikmakers (+15kilo), het zijn libido-killers, ik ben veel moe en ze kunnen niet samen met een eventuele zwangerschap (niets in de planning overigens).
Maar mijn somberheid nam met 50% af, ik slaap sneller in, ik heb al tijden geen paniekaanval meer gehad en kon weer wat reserves opbouwen.
Het nadeel is natuurlijk dat ik niet in kan schatten in hoeverre het nou goed met mij gaat of dat het goed gaat omdat ik de medicatie slik. Het maakt ook dat ik me vaak afvraag wie ik nou ben, wat mijn karakter is, ben ik mezelf door de medicatie, of ben ik mezelf als ik geen medicatie slik.
De reden om af te bouwen was altijd een eventuele zwangerschap. Ik wil minstens 6 maanden voor het zwanger proberen te raken afgekickt zijn. Maar de bijwerkingen begonnen me in de weg te zitten. Ik voel me steeds minder comfortabel in mijn lijf, ik weet dat mijn BMI prima is, maar ik maak zelfportretten en op foto wordt alles uitvergroot.
Daarnaast heb ik zo weinig energie dat ik me soms een 70+er voel.
Toen Nikki me gister vertelde dat ze sinds een paar weken gestopt is, ze slikte hetzelfde, en al 3 kilo kwijt is sindsdien heb ik voor mezelf een knoop doorgehakt.
Dus belde ik vandaag de dokter om een afspraak te maken en ik kon meteen terecht.
Ik had een mannelijke arts, hem nog niet eerder ontmoet en het was een verademing.
Hij was grappig, ik voelde serieus genomen en hij heeft me heel veel vertrouwen gegeven.
Ik denk niet dat ik ooit eerder zo’n fijn gesprek bij een huisarts heb gehad.
Misschien hielp het dat mijn voeten op een rood Perzisch tapijt konden wiebelen tijdens het gesprek. En dat er echt een koekoek om 15:00 uit de klok aan de muur kwam.
Hij begreep ook heel goed waarom ik wilde stoppen, maar hij legde me ook uit dat het best lastig kan zijn. Zeker gezien het feit dat mijn depressies chronisch te noemen zijn. Maar chronisch wil niet perse zeggen, vertelde hij mij, dat ik elk jaar last hoef te hebben. Het kan ook 10 jaar goed gaan en dan weer mis gaan.
Ik ken mijn valkuilen, ik weet wat mijn slechte momenten zijn (herfst/winter) en ik weet ook dat het heel erg helpt dat ik geen druk heb van buitenaf. Zolang ik me rustig houd en mijn eigen tempo bepaal gaat het best goed. Ik ben nou eenmaal melancholisch van aard. En dat werkt voor mij gewoon goed.
Daarnaast is mijn leven de laatste jaren zo ontzettend verandert. Ik ben veel ballast kwijt, er is een stuk minder negativiteit. Ik heb een goede stabiele relatie, we hebben het nog steeds heel fijn samen, we hebben de boel op een rijtje, rust en regelmaat, lieve vrienden en meer van dat. En natuurlijk heb ik mijn foto’s. Op de momenten dat het niet gaat heb ik in ieder geval mijn foto’s nog. Waar ik het ook met de dokter over heb gehad, ik heb ze zelfs laten zien, hij reageerde zo leuk enthousiast, dat is belangrijk voor me.
Dus, lang verhaal kort, hoewel, dat gaat niet meer lukken, ik ga afbouwen.
Morgen begin ik met 15mg in plaats van de 30mg die ik nu slik.
En ik word heel erg goed begeleidt door de dokter. Over 2 weken heb ik alweer een afspraak met hem. En het kan heel kut worden. En dat weet ik. En als het heel heel kut wordt kan ik voor de aller aller kutste momenten oxazepam krijgen, maar daar heb ik nog even voor bedankt. Want ik ben heel stoer, en ik kan het heus wel zelf. En als ik niet kan slapen dan ga ik dus echt never nooit niet slaappillen nemen, maar dan ga ik melatonine proberen. En ik ga bloedprikken, omdat de dokter denkt dat ik misschien een vitamine D tekort heb en dat word ook wel eens tijd, want dan ben ik misschien straks niet meer zo moe. En er wordt meteen naar mijn schildklier, lever en suiker gekeken.
En ik vind het doodeng, maar ook stoer.
En het moet me gewoon lukken. Het moet.
Ik ben Jeanique en ik ga afkicken van de anti-depresiva.
