En dan besef ik het me ineens.
Wat voor impact het kan gaan hebben. Straks vindt niemand mij nog leuk zonder die pillen. Was ik vanmiddag na mijn bezoekje nog hysterisch blij, woeheee ik ga een mega grote stap maken en het gaat me lukken stortte ik een half uurtje geleden in.
Want godverdomme zeg, wie ben ik eigenlijk? Ik haalde het al aan in het vorige blogje.
Ik weet het niet zo goed meer eigenlijk. In hoeverre is mijn milde karakter van de laatste jaren te wijten aan mijn persoonlijke ontwikkeling? Ben ik lief omdat ik lief ben? Zorgzaam omdat ik zorgzaam ben? Of zijn al mijn positieve punten, die de laatste jaren voor mijn gevoel tot bloei gekomen zijn te wijten aan die pillen?
Ik heb de laatste jaren steeds gezegd dat ik eindelijk het gevoel had dat ik kan zijn wie ik altijd dacht te zijn. Maar ineens twijfel ik daaraan. Ineens denk ik dat het de pillen waren.
Dat ik helemaal geen goed mens ben. Dat de pillen me een goed mens maken.
Misschien ben ik eigenlijk een enorm kutwijf dat wordt getemperd door een pilletje dat alle emoties afvlakt. En dan huil ik aan de telefoon bij mijn vader en dan zegt hij natuurlijk dat het onzin is. En dat ik niet moet vergeten hoe groot de ontwikkeling was die ik doorgemaakt heb de laatste jaren.
En dan ben ik bang, dat sommige vrienden of familie niet kunnen dealen met mijn afkick-ik en dat er dan ruzies ontstaan. Terwijl ik dus, volgens mij, maar het kunnen ook de pillen zijn, helemaal niet van ruzies houd!
Straks kan ik geen foto’s meer maken. Of alleen nog maar stomme foto’s.
Straks ben ik een ontzettende jankmiep. Straks vindt Emiel me echt echt echt niet meer leuk. Hoewel hij dat ontkent, zonet, toen hij op zijn hurken voor me zat omdat ik zo moest huilen. En dan belooft hij me allemaal lieve dingen. En dan zegt hij dat ik het leukste meisje ooit ben, ook voor de pillen, hoewel ik toen ook pillen slikte, maar andere. En dat als ik stom en verdrietig om niks ben hij stomme grappen gaat maken of zijn piemel aan me laten zien. En dat soort lieve gekke dingen zegt ie dan. En dan noemt ie me booswenkbrauwmeisje. Omdat ik frons, door mijn tranen heen.
En hij vindt me echt wel stoer, en hij zegt dat hij me ontzettend gaat steunen bij alles. En dan roep ik iets van “MAAR JIJ DAN?!” en dan zegt hij dat hij wat mij betreft alles aan kan. En dat is lief. En dat ontroerd me. Maar in mijn achterhoofd denk ik dan wacht maar. Wacht maar, straks ben ik een rotwijf, en helemaal geen leuk grappig huppel vriendinnetje, en helemaal niet getalenteerd. En dan val ik je ineens wel lastig met mijn gezeik, omdat het stemmetje dat nu in mijn hoofd zit en me zegt je vooral niet lastig te vallen met mijn gedoe misschien dan wel niet meer werkt.
En misschien word ik dan rusteloos, denk ik dat ik helemaal niet gemaakt ben voor een lange relatie, dat de zigeunerprinses, of Jacky zoals we haar ooit noemden in het begin van onze relatie, de overhand gaat krijgen. En dat ik je pijn ga doen.
En nu ben ik dus helemaal niet zo stoer meer. Want nu ben ik eigenlijk heel erg bang.
En misschien duw ik dan iedereen wel van me af en sterf ik heel eenzaam en alleen, omdat ik stiekem meerMr. Hyde ben, in plaats van Dr. Jekyll.
