Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Mijn hoofd zit zo ontzettend vol en dan is het schrijven van een stukje misschien het beste dat ik kan doen om het op een rijtje te zetten.
Wat de laatste week vooral door mijn hoofd spookt is dat ik alles zo ontzettend oneerlijk vind. En dan kunnen we heel makkelijk zeggen, that’s life, maar ik ben het er niet mee eens. Als het tot de regels van het leven hoort dat als het goed gaat met mij er dingen om me heen gebeuren, met mensen die ik enorm lief heb, die heel verdrietig zijn, dan hoeft dat van mij niet zo. Fuck off met je balans, want het mag best wat eerlijker verdeelt worden. 

Vorige week heeft mijn lieve vriendinnetje haar beste maatje verloren.  
Vier nachten heb ik bij haar in bed geslapen, hier in ons huis, waar ze graag wilde zijn.
Ik heb met haar gelachen om de mooie verhalen die ze vertelde, maar vooral gehuild om de pijn die zij voelt nu ze hem moet missen. 
Verdriet dat niet uit te drukken is in woorden, of tranen.
Vandaag heeft ze hem begraven. Een jongen die ze veel te kort, maar zo goed kende.
Zij waren er voor elkaar, want zij begrepen elkaar. De uitvaart was de mooiste uitvaart die ik ooit heb meegemaakt. In een loods vol creativiteit. Een plek waar hij, naar ik begrepen heb uit de mooie verhalen, graag was. 
En tijdens de uitvaart besefte ik zo goed hoe zijn gevecht met zijn draak, zoals hij het noemde, moet zijn geweest. Ik noem het mijn demonen, maar het komt op hetzelfde neer. En dat raakte me, zo hard. 
Maar ik besefte me ook hoeveel geluk ik heb. Ik ben altijd een lichtpuntje blijven zien vanuit de put. Vandaag misschien niet, maar dan komt het morgen wel, of overmorgen, of over een maand, een jaar. En dat is mijn redding geweest. Des te groter is mijn verdriet om hem. De eenzaamheid, die ik ook zo goed ken, terwijl er een loods vol staat met mensen die van je houden. Die je bewonderden, die jij inspireerde met je zijn. Met de kunst die je maakte. 
Alleen jij bepaalt je geluk. Alleen jij kunt voor jezelf zorgen.

En ik besefte me de veerkracht, mijn eigen veerkracht, die van mijn vriendinnetje. Van alle mensen die iemand verloren van wie ze hielden, houden, die toch door wisten te gaan, omdat de mallemolen door draait. 

In tijden als deze, waarin mensen die ik lief heb ontzettend ziek zijn, waarin mijn vriendin rouwt, waarin mijn andere lieve vriendin waarschijnlijk afscheid moet gaan nemen van haar moeder, besef ik me niet hoeveel ik heb verloren of nog zal verliezen, nee ik besef me hoeveel ik heb. Ik heb liefde. Voor mensen. Van mensen. 

Ik heb lief.

Jeanique

ps. Lieve jullie, ik ben er, dag en nacht. Zoals jullie er waren voor mij. En dankzij/met jullie kan ik de wereld aan. Ik hou van jullie. 

Image © Song of the Storm - Jeanique Kats 2011