Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Mijn hoofd zit zo ontzettend vol en dan is het schrijven van een stukje misschien het beste dat ik kan doen om het op een rijtje te zetten.
Wat de laatste week vooral door mijn hoofd spookt is dat ik alles zo ontzettend oneerlijk vind. En dan kunnen we heel makkelijk zeggen, that’s life, maar ik ben het er niet mee eens. Als het tot de regels van het leven hoort dat als het goed gaat met mij er dingen om me heen gebeuren, met mensen die ik enorm lief heb, die heel verdrietig zijn, dan hoeft dat van mij niet zo. Fuck off met je balans, want het mag best wat eerlijker verdeelt worden. 

Vorige week heeft mijn lieve vriendinnetje haar beste maatje verloren.  
Vier nachten heb ik bij haar in bed geslapen, hier in ons huis, waar ze graag wilde zijn.
Ik heb met haar gelachen om de mooie verhalen die ze vertelde, maar vooral gehuild om de pijn die zij voelt nu ze hem moet missen. 
Verdriet dat niet uit te drukken is in woorden, of tranen.
Vandaag heeft ze hem begraven. Een jongen die ze veel te kort, maar zo goed kende.
Zij waren er voor elkaar, want zij begrepen elkaar. De uitvaart was de mooiste uitvaart die ik ooit heb meegemaakt. In een loods vol creativiteit. Een plek waar hij, naar ik begrepen heb uit de mooie verhalen, graag was. 
En tijdens de uitvaart besefte ik zo goed hoe zijn gevecht met zijn draak, zoals hij het noemde, moet zijn geweest. Ik noem het mijn demonen, maar het komt op hetzelfde neer. En dat raakte me, zo hard. 
Maar ik besefte me ook hoeveel geluk ik heb. Ik ben altijd een lichtpuntje blijven zien vanuit de put. Vandaag misschien niet, maar dan komt het morgen wel, of overmorgen, of over een maand, een jaar. En dat is mijn redding geweest. Des te groter is mijn verdriet om hem. De eenzaamheid, die ik ook zo goed ken, terwijl er een loods vol staat met mensen die van je houden. Die je bewonderden, die jij inspireerde met je zijn. Met de kunst die je maakte. 
Alleen jij bepaalt je geluk. Alleen jij kunt voor jezelf zorgen.

En ik besefte me de veerkracht, mijn eigen veerkracht, die van mijn vriendinnetje. Van alle mensen die iemand verloren van wie ze hielden, houden, die toch door wisten te gaan, omdat de mallemolen door draait. 

In tijden als deze, waarin mensen die ik lief heb ontzettend ziek zijn, waarin mijn vriendin rouwt, waarin mijn andere lieve vriendin waarschijnlijk afscheid moet gaan nemen van haar moeder, besef ik me niet hoeveel ik heb verloren of nog zal verliezen, nee ik besef me hoeveel ik heb. Ik heb liefde. Voor mensen. Van mensen. 

Ik heb lief.

Jeanique

ps. Lieve jullie, ik ben er, dag en nacht. Zoals jullie er waren voor mij. En dankzij/met jullie kan ik de wereld aan. Ik hou van jullie. 

Image © Song of the Storm - Jeanique Kats 2011 

Er was me al gevraagd waar mijn blogjes bleven. 
Nu ben ik geen blogger die er elke week een stukje uit weet te persen, zeker niet als er geen nieuws is.

Nou is er wel nieuws, maar niet iets wat ik wil delen in een blog, dus daar ga je.

Over het afkicken, naar mijn idee ben ik volledig gewend aan de lage dosering, dat is prettig. Ik voel me over het algemeen ook erg goed, wel merk ik absoluut een verandering. Iets onrustiger. Ik ben er nog niet over uit of ik dat fijn vind. De voordelen zijn er ook, ik ben vrolijker, ik heb meer energie, ik ben veel minder moe, ik slaap zo’n 5 uur minder dan ik deed, sta elke ochtend vroeg op, nou ja, ik ben wakker om half 9, maar ik vind het gewoon lekker om tot half 10 in bed te liggen. 
Wel merkte ik afgelopen weekend toen ik mijn pil vergeten was dat ik niet in slaap kwam maar dat zal ook gewenning zijn.

Ik zou eigenlijk vandaag naar de huisarts gaan om de beslissing te nemen helemaal zonder te gaan. Daar ik nog niet weet of ik dat “durf” heb ik de afspraak voorlopig even voor me uitgeschoven. 

Ik vind mezelf overigens wel stabiel genoeg. Los van het feit of alles helemaal goed gaat, gaat het met mij wel goed. Zo goed dat ik stiekem om me heen zit te kijken naar een carrière switch. Althans, ik denk dat ik een beetje weet welk werk ik wil gaan doen.
Huh? Geen foto’s dan? Ik weet het niet.  Ik haal nog steeds veel plezier uit mijn zelfportretten, maar als ik eerlijk ben weet ik niet of ik dat ook haal uit het fotograferen van anderen. 
Het voelt in ieder geval wel lekker om veel meer energie te hebben! Het geeft me een zekerder gevoel.
Zondag ben ik jarig, zoals elk jaar betekent dat een onverklaarbaar verdriet, eventjes maar, van mij, misschien dat het ook meedraagt aan vooruit kijken. Ik word 27, ik voel me klaar voor de wereld, ik voel me de laatste tijd redelijk zeker over mijn kunnen. Dus kom maar op! 

Liefs!

Ik denk dat dat een beetje mijn redding is de laatste weken, gewoon doen of er niks aan de hand is. En dat gaat me redelijk af. Goed, het stormt een beetje aan de binnenkant, maar zolang dat niet naar buiten komt vind ik het prima. 

Is dat verstandig? Misschien niet. Geen idee hoe ik het dan moet doen.
Vorige week was het een jaar geleden dat mijn oma overleed. Ik ben naar Amsterdam gegaan, ‘s avonds gaan babysitten, ik heb gedaan alsof het een dag was als geen ander. En natuurlijk ging dat niet, ik kan mezelf niet compleet voor de gek houden, er zat een knoop in mijn buik, maar zolang het verdriet niet getriggerd wordt van buitenaf mag het van mij prima achter een deurtje in mijn hart zitten. En dat heeft niks met koud of onverschilligheid te maken, ik wil gewoon niet overspoelt raken, mijn verdriet, afblijven. 

20 april had ik een interview voor Stichting Balans, Yvonne, de interviewster nam voor mij een poppetje van Mulan mee. Zij prijkt nu op mijn beeldscherm en doet me goed. Het was een goed interview, hoewel het lastig was, omdat ik op het moment zoveel worstel met waarheden van vroeger en waarheden van nu. Ik kwam er achter dat ik minder opgeruimd ben dan ik dacht te zijn, in mijn hoofd that is. Naar aanleiding van het interview besloot ik de documentaire, “Ik wou dat ik anders was”,  die ik maakte in 2007 als afstudeerproject, weer tevoorschijn te halen en te bekijken. Het viel me vooral op hoeveel er verandert is sinds toen. Hoezeer ík verandert ben. Positief hoor. Het is alleen jammer dat ik de documentaire toen maakte en niet met de kennis van nu, ofzo. 

Verder werd ik vorige week gefilmd over mij en Tumblr, dat is dus hier, waar ik blog. Ik was bloednerveus en ben heel benieuwd hoe het geworden is. Vooralsnog vind ik mezelf op bewegend beeld erg stom. Althans, als ik zelf de camera niet hanteer. Ja zo gaat dat. 

Qua medicatie is het al weken stabiel. Ik vind mezelf af en toe wat vervelend. Onrustig. Die aard komt toch weer bovendrijven. Dat wiebelige. Het zit me soms wat in de weg. Misschien komt er een dag dat ik het onder controle krijg, of dat ik het op een positieve manier weet te gebruiken.
Ik slaap goed, op tijd naar bed, vroeg eruit, oke, niet extreem vroeg, maar zeker voor half 10. Dat bevalt. Nachtmerries blijven, maar ook daar heb ik mee leren leven.

Verder verbaas ik me er eigenlijk over hoe relaxt ik ben, van hoe weinig ik een punt maak en denk “laat maar gaan.” ik dacht echt dat dat de invloed van mijn medicatie was, maar blijkbaar is dat meer mijn aard.
Ik las wel af en toe bewust offline dagjes in. Ik krijg heel veel berichtjes van mensen die hun verhaal willen delen, omdat ik dat ook doe, maar soms is dat even teveel. Niet zozeer de verhalen, meer het feit dat ik iedereen fatsoenlijk wil terug mailen en daar gaat tijd en energie in zitten. Jullie zijn welkom, echt, ik lees alles, maar ik kan niet altijd op alles reageren, of niet snel genoeg, sorry daarvoor.

15 mei zie ik de dokter pas weer. Dan zullen we beslissen of ik compleet zonder kan of ga. Ik weet nog niet zeker of ik dat wil, omdat ik bang ben, maar ik wil het wel proberen. Now or never.

Liefs!