Een paar jaar geleden deed ik mee aan het project Ideas in Movement omtrent de samsung galaxy tab.
Nu kreeg ik de vraag of ik de Samsung Galaxy Note 2 wilde proberen en kijken hoe ik hem kan gebruiken in mijn dagelijkse bezigheden en of ik er over wilde delen op twitter/tumblr/facebook en ja, daarna mag ik hem houden.  

Nu ben ik een apple meisje en heb ik een innige band met mijn iPhone, maar ik ben ook een gadgetfreak en mijn interesse was meteen gewekt. 
Mijn lief begon meteen te stuiteren bij het horen van de specs, maar mij zegt een 1.6 GHz Quad Core processor weinig. 
Ik focus me meestal op apps en gebruiksvriendelijkheid, maar eigenlijk nog het meest op de camera en hoe mijn zelfportretten er uitzien op het scherm. 

Het scherm is heel mooi (EN GROOT!!), alleen de standaard kalibratie van de kleuren (bij instellingen heet het “schermmodus”) staat op ‘Dynamisch’.
Dit betekende dat mijn foto’s enorm rood waren, dus het eerste dat ik heb gedaan is de schermmodus op ‘Natuurlijk’ zetten. Hè hè, das beter. 
Verder had ik nog wat fotoapps in mijn google-play account staan, die automatisch werden geïnstalleerd, omdat je een google account gebruikt op de telefoon. 

Natuurlijk is het fijn dat instagram er voor android is, maar toen dat er nog niet was had ik een paar andere apps die ik bijna net zo leuk vond. 
Ik noem er nu even een paar, ik ga nog op onderzoek uit, tips zijn welkom, maar ik vind LemeLeme, Pixlr-o-matic en LittlePhoto erg leuk.
Allemaal apps met ruime keus aan filtertjes. 
Het voordeel van Pixlr-o-matic en LittlePhoto vind ik dat je niet bent gebonden aan een vierkant formaat. 
Daarnaast biedt Pixlr-o-matic een ruime keus aan frames en effectjes als “bokeh” en “lens flair”.  

Hieronder twee fotootjes, de eerste heb ik gemaakt met de Note II en daarna bewerkt met een filtertje in LittlePhoto. De tweede foto is een oude foto die ik ooit gemaakt heb in Oostenrijk deze heb ik bewerkt in Pixlr-o-matic. 

De camera van de Note II valt me niet tegen, ik was wat huiverig voor veel ruis, maar het  valt me erg mee. Ik ga hem nog uitvoeriger testen, daar heb ik nog geen tijd voor gehad. 
Ook wil ik kijken wat ik nog meer kan maken met de S-pen, dat is de stylus die bij het toestel zit. Hij werkt in ieder geval enorm fijn bij het schrijven, het ding herkent mijn beroerde handschrift en zet het perfect om in getikte tekst, super tof! 

Dat er mensen zijn die mijn angst voor terugval in oktober “self-fulfilling prophecy” noemden kan ik me voorstellen, desalniettemin zou ik ze heel graag op hun bek willen slaan met een welgemeend fuck you. Hetzelfde geldt overigens voor de “ach joh, get a grip, zet je erover heen.” Fuck you. 
Maar ja, ik ben van de pais en vree hè, dus dat zou ik natuurlijk nooit doen.

Niet dat ik het iemand kwalijk neem, hoor, dat ze zich niet of lastig kunnen verplaatsen in mijn situatie, want eigenlijk kan ik dan alleen maar denken “Good for you!”. 

Goed, waar ik voor vreesde is aan het gebeuren. Ik voel dat ik weer afglijd in somberheid. 
En somberheid is niet het juiste woord om het te beschrijven, dat maakt het ook zo lastig, zie het als wakker worden met een pijn vergelijkbaar met liefdesverdriet. 
Het verneukeratieve is alleen, liefdesverdriet is te verklaren, mijn verdriet niet. Meestal.
Depressiviteit vertroebeld al het rationele. Ik zie niets meer goed, geen ontwikkeling, niet wat goed is, goed is gegaan, wat ik heb bereikt. Je vergeet het gewoon. Het verdrinkt in een gemoed als drijfzand. 

En dat is kut. 

Of het blijvend is, of wennen aan de omslag van het seizoen (oktober is al sinds mijn jeugd mijn lastigste maand) moeten we maar zien. Daarnaast merk ik dat ik nog steeds niet volledig afgekickt ben, dat maakt het niet makkelijker.
 
Ik heb er gister een goed gesprek over gehad met Miel, ook over andere zaken, waar ik misschien nog wel over ga bloggen, maar niet nu. 
Hoe dan ook, dat ik überhaupt praat is al een ding op zich. 
Het belangrijkste is vooral dat ik moet zorgen dat ik meer boeien heb in een week. Emiel heeft het boeien genoemd en die hou ik er graag in. 
Het probleem is en blijft dat ik weinig heb om naar uit te kijken, op een enkele koffiedate na, zo’n koffiedate zie ik dan ook echt als een uitje a la Efteling. 
Ik kijk er weken naar uit, omdat het het enige is waar ik naar uit kan kijken vaak. 
Als zo’n koffiedate, om wat voor reden dan ook, door de tegenpartij gecanceld wordt, triggert dat ontzettend veel bij mij. 
Dus ik heb meer boeien nodig dan 1 koffiedate in de maand, 2 maanden, 3 maanden…
Ik zal het niet ontkennen, soms kom ik twee weken mijn huis praktisch niet uit. 
En eerlijk, ik voel me daar comfortabel bij.
Alleen het maakt dat alles voelt als een enorme drempel. Emiel vertelde dat hij een keer 3 weken vakantie had en alleen maar aan het gamen was en dat ie bijna moest janken dat ie een pizza moest halen in de supermarkt. 
Zo dus. Ik moet bijna janken als ik mijn huis uit moet. Behalve als ik het echt heel erg leuk vind. En laat ik nou net een chronisch gebrek aan dergelijke leuke uitstapjes hebben. 
Overigens vind ik het ook heel moeilijk om iets te plannen, omdat ik mezelf niet zulk goed gezelschap vind, maar das een ander verhaal.

Goed, het is makkelijk redeneren, want beter wordt het niet, even niet, het enige wat ik nu denk is “Dood, doe maar, maakt me niet zoveel uit.” en die gedachte haat ik. Best wel. Ik heb ook geen zin om weer naar de huisarts te gaan, want die ziet vast als enige optie om weer pillen te gaan slikken en ook daar heb ik geen zin in. 
Cirkeltjes, cirkeltjes. 
Ik ben gewoon een beetje moe. Understatement. Ik ben gewoon toe aan een langere periode van “goed”. 

En nu? Er doorheen maar, denk ik? Ik weet het niet zo goed. 
 

Foto
 

Afkicken sucks op het moment. Big time. 

Vanochtend even naar de dokter geweest voor een update, mijnerzijds. Toen ik binnen kwam onthaalde hij me met de woorden “Daar is de fotografe!” met zoveel enthousiasme dat ik er verlegen van werd. Ik was ook al een tijdje niet geweest, had de vorige afspraak afgezegd. Hij vroeg of ik mijn site nog een keer kon opschrijven, dan kon hij mijn werk bekijken en volgen. Dat is lief, ja. Toen ik hem later 1 van mijn fotokaartjes gaf zette hij die onder zijn beeldscherm, daar werd hij vrolijk van.

Ik ben gezegend met zo’n lieve huisarts. En dan wilde ik bijna switchen naar een dokter dichterbij. 

Goed heads up, ik heb al 5 dagen geen pil meer geslikt. Ik heb al 5 nachten zwetend, ijlend haast, in bed gelegen. Slapen lukt me niet. En dat was waar ik heel erg bang voor was, dat ik niet meer zou kunnen slapen. En het is nog te vroeg om te zeggen dat het nooit meer lukt, maar ik heb nu eenmaal een geschiedenis met slecht slapen. 

Ik begon mijn verhaal heel vrolijk, dat het uitzonderlijk goed ging, geen diepe dalen meer, geen paniekaanval, geen rare dingen.
Ik heb me natuurlijk gefocust op het psychische gedeelte, staande blijven, alles om me heen ging mis, maar ik had mentaal kracht voor 10. Lichamelijk niet. Maar ach.
Hij was iets minder, hoe zeg ik het, enthousiast over hoe het ging. Enthousiast is misschien niet het juiste woord, maar hij was zorgelijk. 
Hij focust zich wat meer op de lichamelijke kant. Het niet slapen, het feit dat mijn lichaam een spel met me speelt. Hij legde uit dat de medicijnen een deel van de hersenen beïnvloeden waar veel lichamelijke dingen zitten, dat is niet helemaal wat hij zei, maar ik kan het even niet goed uitleggen, waar het op neer kwam is dat mijn lichaam dingen gaat veinzen, hartkloppingen, zweten, beroerd.
Mind tricks eigenlijk. 

En ja, die merk ik. Hard. Vooral ‘s nachts. En dat is echt heel naar.

Hij geeft me 6 weken, dan moet het over zijn, want anders wil hij echt dat we gaan kijken naar een oplossing. Hij vindt het niet oké als het niet over gaat.
Ik bagatelliseer al snel, een beetje goed wordt al snel goed, ik ben drijfzand gewend, dus al snel tevreden. Maar hij heeft natuurlijk ergens een punt. 
Ook waar het neer komt op onzekerheid moet het over 6 weken beter zijn.
Ik ben zo zo zo extreem onzeker, in alles, reageert iemand niet op een berichtje denk ik dat ik iets verkeerd heb gedaan. And so on.
Maar onzekerheid, dat merkte hij terecht op, komt voort uit angst. En laten mijn angsten nou net een grote de reden zijn dat ik die pillen ben gaan slikken. 
En daar had ik nog niet bij stil gestaan. Ik moet er echt niet aan denken dat ik weer zo bang ga zijn, want ik weet oprecht niet of ik dat trek.

En weet je, ik wil nu gewoon slapen, een goede nacht maken.
Ik ben trillerig, huilerig, ik ben moe, ik ben gewoon echt moe.
Als mijn lichaam meewerkt dan doet mijn hoofd dat ook. Ik kan me niet focussen op mijn hoofd als ik niet slaap. 

Ik sta er nog steeds achter, ik voel me psychisch ook nog steeds goed genoeg, echt, maar het is nu gewoon even heel erg heftig.

6 weken dus. Ik mocht slaappillen maar die heb ik geweigerd. Ik wil dit zelf doen. Ik moet het toch ooit zelf doen.

Gewoon 1 goede nacht, all I need.

liefs,

Jeanique 

foto 

9 october 2008:
“I’m not crazy, I’m taking these pills to feel better” 365 days photo 8
Today was shrink day, I’ve got a new one, never met him before. We were gonna talk about new medicines. Antipsychotics or Antidepressants. I used to take Antipsychotics, not because I’m psychotic, but because my head was really messy and it helped handle things a little better. But the side affects of the medicines were too big, so I had to quit them. Now we choose for Antidepressant to help me sleep better and they might also help against the nightmares I’m suffering from every night. We’ll see. I hope for the best! 

Bijna 4 jaar geleden begon ik met het slikken van mirtazapine. 30 milligram. 
Het voordeel van een 365 dagen project is dat ik alles hebt gedocumenteerd, zo ook de eerste dag van mijn nieuwe medicatie.
Na een paar maanden geleden de beslissing te hebben genomen om af te gaan bouwen is er veel veranderd. In mij. 
De beslissing zelf was de grootste stap, de rest heb ik over me heen laten komen, want dat is de beste manier, denk ik.
Het begin was lastig, absoluut. Ook al heb ik de laatste maanden nog steeds 15mg geslikt, de verandering was groot, positief en negatief, maar ik wil en moet me vooral focussen op het positieve.
En ik weet dat ik zal blijven worstelen met karaktertrekken, dingen die bij mij horen, mijn onrust, mijn moodswings, mijn melancholische aard, al hetgeen dat lekker werd onderdrukt door het pilletje.
Maar fuck, ik leef! Ik voel de zon. Ik geniet. Ik onderneem. Ik heb 50% meer energie.
Mijn libido is terug (kuch.) Ik heb ineens aan 7 uur slaap genoeg, in plaats van 12.
Oh en ik ben dus gewoon al 5 kilo kwijt, zonder moeite, hatsee! 

Dus, lang verhaal kort, ik heb vandaag de dokter meegedeeld dat ik nog maar een paar pillen heb en dat ik die nog ga nemen, maar dat ik het daarna wel prima vind.
Dus het laatste staartje van het afkicken gaat beginnen. Ik weet dat ik weer door de 5/6 weken fase heen moet, maar kom maar op, ik kan dit, eitje!

Iedereen super super mega bedankt voor alle lieve berichtjes, de steun, de lach op mijn gezicht als ik het even niet meer zag zitten. Jullie zijn geweldig! Dank dank dank!

Liefs,

Jeanique

Voor alle blogjes over het afkicken zie: http://jeanique.tumblr.com/tagged/afkicken

“Sabrina heeft cup dubbel D. Sabrina is erg gewillig en doet echt alles met je.”
Dat is altijd het moment dat ik weet dat ik óf moet zappen naar de publieke omroep óf naar bed moet. Meestal wordt het dat laatste.

Toen ik klein was had je 069500. En waarom ik dat nog zo goed weet is omdat het gepaard ging met een een deuntje dat ik nog steeds kan zingen.
Volgens mij hebben mijn broertje en ik het wel een keer gebeld, collect call vanuit de telefooncel verderop in de wijk. Of met gevonden telefoonkaarten waar dan nog een gulden op stond. Ik heb trouwens een tijdje telefoonkaarten gespaard, maar dat terzijde.
Ten tijde van 069500 was er nog geen internet, althans niet zoals het internet van nu.

Wij hadden een zwart wit televisietje boven, in mijn herinnering deelden mijn broertje en ik het ding. De ene keer op zijn kamer, de andere keer op mijn kamer.
Zo’n ronde, met ronde antenne en 2 knoppen. Die het nooit echt goed deed.
We hadden toen trouwens ook een televisiedokter voor de loeigrote kleuren-tv beneden, ik vond die man echt doodeng omdat hij leek op de plaaggeest uit Bassie en Adriaan.  

Het kan heel goed dat ik televisietjes door elkaar haal, maar dat doet er verder ook niet toe, ik weet wel dat mijn broertje me een keer ‘s avonds heel laat, op een tijdstip dat we niet meer televisie mochten kijken in ieder geval, het overzicht van alle kanalen liet zien.
Dan had je een beeld met allemaal kleine vierkantjes van alle zenders, dan kon je zien wat er op dat moment op die zenders was, ertussen stonden ook de betaalde zenders, ofwel de hitsige zenders.
Helemaal onderaan wees hij me op een klein schermpje, wat in die tijd heel klein geweest moet zijn, de sekszender.

En dat was, in mijn herinnering, op wat vunzige boekjes na die we ooit vonden in een plastic zak in het bos tijdens de wandeling met het hele gezin op zondag, mijn eerste ervaring met porno. 

Ik kan me het gewoon niet voorstellen, dat wij geboeid staarden naar zo’n klein vierkantje, waar je eigenlijk bijna niks op zag, terwijl de jeugd van tegenwoordig alle genres voorhanden heeft door internet.

Eigenlijk best verontrustend. Ergens. Toch?

Oja, en als ik vertel dat er ook een teletekstpagina was met seksverhalen…..nee laat maar, ik klink oud. 

“You just replaced your struggles with different struggles. 
But you’re still struggling and you’ll always find something to struggle with.
And it’s such a hard existence is it not? To always find a battle. Why can’t you just..I don’t know…You wanted this, you can’t say you didn’t wanted and now you’re rejecting it.
I just find the idea of living my life with a constant sense of struggle really exhausting.
I can’t imagine living my life that way. And I just wonder, how do you do it?
‘Cause you are constantly struggling aren’t you?”

Marketa Irglova to Glen Hansard in the documentary “The Swell Season”

Something that touched me. Something I have to think about.  

‘Ga je wel mooie dingen maken daar?’
‘Ik heb al heel veel mooie dingen gemaakt. Ik zal ze laten zien als
we elkaar weer zien.’ 
‘Dan hebben we in ieder geval een date, hoor je me, we hebben een date.’
‘Ik heb altijd een date met jou.’

En hoewel ik niet veel kan delen, moet ik deze zinnen even kwijt.
De mooiste zinnen die ze me vandaag kon zeggen.

Door al het verdriet, de zorgen, gloort een beetje hoop, want zij heeft altijd een date met mij.
Ik weet dat ze me niks kan beloven, maar hopen mag ik wel, toch?  

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Mijn hoofd zit zo ontzettend vol en dan is het schrijven van een stukje misschien het beste dat ik kan doen om het op een rijtje te zetten.
Wat de laatste week vooral door mijn hoofd spookt is dat ik alles zo ontzettend oneerlijk vind. En dan kunnen we heel makkelijk zeggen, that’s life, maar ik ben het er niet mee eens. Als het tot de regels van het leven hoort dat als het goed gaat met mij er dingen om me heen gebeuren, met mensen die ik enorm lief heb, die heel verdrietig zijn, dan hoeft dat van mij niet zo. Fuck off met je balans, want het mag best wat eerlijker verdeelt worden. 

Vorige week heeft mijn lieve vriendinnetje haar beste maatje verloren.  
Vier nachten heb ik bij haar in bed geslapen, hier in ons huis, waar ze graag wilde zijn.
Ik heb met haar gelachen om de mooie verhalen die ze vertelde, maar vooral gehuild om de pijn die zij voelt nu ze hem moet missen. 
Verdriet dat niet uit te drukken is in woorden, of tranen.
Vandaag heeft ze hem begraven. Een jongen die ze veel te kort, maar zo goed kende.
Zij waren er voor elkaar, want zij begrepen elkaar. De uitvaart was de mooiste uitvaart die ik ooit heb meegemaakt. In een loods vol creativiteit. Een plek waar hij, naar ik begrepen heb uit de mooie verhalen, graag was. 
En tijdens de uitvaart besefte ik zo goed hoe zijn gevecht met zijn draak, zoals hij het noemde, moet zijn geweest. Ik noem het mijn demonen, maar het komt op hetzelfde neer. En dat raakte me, zo hard. 
Maar ik besefte me ook hoeveel geluk ik heb. Ik ben altijd een lichtpuntje blijven zien vanuit de put. Vandaag misschien niet, maar dan komt het morgen wel, of overmorgen, of over een maand, een jaar. En dat is mijn redding geweest. Des te groter is mijn verdriet om hem. De eenzaamheid, die ik ook zo goed ken, terwijl er een loods vol staat met mensen die van je houden. Die je bewonderden, die jij inspireerde met je zijn. Met de kunst die je maakte. 
Alleen jij bepaalt je geluk. Alleen jij kunt voor jezelf zorgen.

En ik besefte me de veerkracht, mijn eigen veerkracht, die van mijn vriendinnetje. Van alle mensen die iemand verloren van wie ze hielden, houden, die toch door wisten te gaan, omdat de mallemolen door draait. 

In tijden als deze, waarin mensen die ik lief heb ontzettend ziek zijn, waarin mijn vriendin rouwt, waarin mijn andere lieve vriendin waarschijnlijk afscheid moet gaan nemen van haar moeder, besef ik me niet hoeveel ik heb verloren of nog zal verliezen, nee ik besef me hoeveel ik heb. Ik heb liefde. Voor mensen. Van mensen. 

Ik heb lief.

Jeanique

ps. Lieve jullie, ik ben er, dag en nacht. Zoals jullie er waren voor mij. En dankzij/met jullie kan ik de wereld aan. Ik hou van jullie. 

Image © Song of the Storm - Jeanique Kats 2011